3 gedachtes over “Guido De Backer

  1. Mijn naam is Guido De Backer en Guido was mijn nonkel. Ik ben naar hem genoemd. Lezen over het bombardement brengt veel emoties mee, een beetje vreemd voor iemand uit de jaren ’60, maar ik denk ik nam de emoties over van mijn ouders en er is de verbondenheid met de naam natuurlijk. Het is onwezenlijk om je eigen naam te zien staan op een lijst van slachtoffers van de oorlog.
    Mijn grootouders hadden 3 kinderen: Jef, Eddy en Guido. Nonkel Jef en mijn vader Eddy overleefden de ramp omdat ze op die dag thuis waren, ze hadden vrij op school. Mijn grootvader (en later mijn vader Eddy) was biersteker op de Statielei. Toen de eerste golf bommen viel, zat mijn vader tussen de vaten, later verschuilden ze zich in de kelder onder de trap. Het huis werd volledig verwoest, maar de trap bleef staan en zij overleefden. Mijn grootmoeder,- de bomma – vond Guido in de school, gewond, en ze droeg hem naar het ziekenhuis. Daar moest ze aanschuiven in een lange rij van gewonden. Guido overleed tijdens het wachten. Iemand zei haar: “mevrouw, je hoeft niet meer aan te schuiven, hij is overleden…” Van Guido heb ik de bovenstaande foto en zijn nieuwjaarsbrief die hij schreef voor het nieuwjaar van ’43. We hebben nog ergens een foto van de begrafenis. Kozijn John (John Laenen) die kunstschilder was, schilderde een rouwkrans op een paneel dat overbleef van een versplinterde kast. Dat schilderij hebben we nog steeds en het is in Mortsel.
    Later stuurden de Trappisten van Westmalle – mij grootvader was biersteker- een kamion met hout en werklieden. Het oude houten huis op de Statielei was volledig vernield, maar de mannen herbouwden het kippenhok in de tuin tot een voorlopige woonst en daar heeft de familie enige jaren gewoond tot men na de oorlog een nieuw huis kon bouwen. In 1948 eveneens op de Statielei.

    Gefeliciteerd met de site en met de herdenkingsmuur. Ik kan er moeilijk bij zijn want ik woon tegenwoordig in Brazilië. Ik heb het boek ‘Tranen over Mortsel’ hier, maar ik vind het zwaar om erin te lezen.

    Guido De Backer
    Sinimbu, RS, Brazilië.

    Liked by 1 persoon

  2. Lieve Guido,
    Weet dat niemand je vergeten is
    Weet dat je ouders zo’n immens verdriet hadden dat ze er amper over konden praten
    Weet dat je schilderij steeds een prominente plaats had in hun huis
    Weet dat je moeder je niet wilde loslaten omdat ze niet geloofde dat je gestorven was
    Weet dat je broer Jef tot het einde van zijn leven weende wanneer hij over je vertelde (hij werd 78)
    Weet dat zelfs wij, de kinderen van Eddy en Jef, het soms nog moeilijk hebben wanneer we over je praten, ook al hebben we je nooit gekend
    Weet dat niemand je vergeten is…
    Nu zijn jullie hierboven, of waar dan ook, terug samen : moeder Jeanne, vader Jozef, en hun kinderen Eddy, Jozef en jij
    Slaap zacht…

    Like

  3. Jeanne, de moeder van Guido, was de dochter van een zus van mijn grootmoeder. Mijn moeder en Jeanne waten dus nichtjes. Ik herinner me haar goed want zij leverden indertijd drank aan huis en Jeanne is de meter van een broer van mij.
    Mijn moeder vertelde dat Guido teruggevonden werd met zijn hoofdje op zijn gerkuiste armpjes. Uiterlijk was er bijna niets aan hem te zien, amper een schrammetje.. Blijkbaar waren zijn longen ‘ontploft’ door de overdruk.
    Binnen de familie was iedereen heel erg ontdaan en het verhaal werd ook aan ons verteld.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s